Różni wykonawcy - "Clubnetic Summer Party 2007"

Styl: Electronic/Dance
Rok wydania: 2007
WWW artysty: http://www.magneticrecords.pl
Wydawca: Magnetic Records

Ocena redakcji:

'Clubnetic', to swoista odmiana na polskim rynku składanek z muzyką taneczną. Dlaczego odmiana? Odpowiedź jest wyjątkowo prosta. Po pierwsze: dwie zawarte płyty serwują przejrzystą i logicznie ułożoną tracklistę. Nie jest to żaden toporny klocek z mniej lub bardziej pasującymi nagraniami na wzór składankowych potworów "RMF Maxxx", "Impreska" czy "Dancestacja". Po drugie: mamy tu podział płyt na elementy disco house, UK house oraz electro-house. Po trzecie: bez jakichś kompleksów zawarto tutaj kawałki nowe jak i trochę starsze. No i wreszcie po czwarte: 'Clubnetic' należy do jednej z pierwszych polskich kompilacji, gdzie wszystkie nagrania zostały zaprezentowane w formie DJskiego seta. O co w tym chodzi? O to, że całość brnie cały czas do przodu bez jakiejkolwiek chwili na przerwę pomiędzy utworami. To bardzo istotny aspekt.

Pierwsza pozycja - Locktown - to umiejętny wstęp, gdzie zaserwowano umiarkowane tempo niepozbawione przebojowego zacięcia. Nagranie dzięki temu bardzo dobrze przygotowuje grunt dla następnych kawałków - energetycznego remixu Freemasons oraz odświeżonego klasyka "Gypsy Woman". Ponadto cieszy obecność powalającego "Borderline" w wykonaniu niezrównanego Michaela Graya. Prawda, że brzmi interesująco? Najciekawsze, że jest to dopiero początek, a 'Clubnetic' nie należy do wydawnictw podpierających się wyłącznie 4 czy 5 dobrymi kawałkami. Poza Hound Dogs i Soriani Bros krążek numer 1 to wyrównana i ekstatyczna dawka barwnych utworów, które po prostu nie nudzą. Odpowiednie i stopniowe budowanie napięcia, a co najważniejsze fachowe przejścia pomiędzy kolejnymi nagraniami to zasługa mixu dokonanego przez Warszawiaka ukrywającego się pod pseudonimem CJ Art - dosłownie dyskoteka w chacie! Całość dopełniają: porywające Shapeshifters, umiarkowane Gaudino Da Costa, chwytliwe Pete No. 1 no i zamykający CD1 Bob Sinclar (świetny długi wstęp).

Druga połowa 'Clubnetic' jest bardziej brudna i na swój sposób agresywniejsza, a to za sprawą lekkich naleciałości elementów electro. Jest to głównie zasługa Prydza, który po serii mocniejszych winyli, wrócił ze skazanym na sukces "Proper Education". Wtóruje mu w tym kopnięte "Yeah Yeah" z dziewczęco-pieprzniętym wokalem Luciany. Do tego zestawu umiejętnie wpisuje się Princess Superstar - której maniera wokalna po prostu mnie rozwala - oraz pozytywnie ociężałe "Mr Gee Elektro". Kolejna pozycja warta uwagi to udana reinkarnacja Crystal Waters z numerem "Destination Calabria". Zaraz po tym następuje małe spowolnienie i odprężenie przerwane w 40. minucie produkcją Dennisa Christophera. Następnie do głosu dochodzi bodajże ostatni zgrabny utwór Boba Sinclara (przed wydaniem albumu 'Soundz Of Freedom'). Praktycznie od tego momentu następuje powrót do stylistyki niezobowiązującego disco-house. Jest to zasługa "No Matter", powstałego przy udziale znakomitego włoskiego muzyka Mario Biondi (znany m.in. z nu jazzowego albumu "Handful Of Soul"). Podobnie ma się sprawa z Kiss That Funk i kolejnym godnym uwagi remixem fachowców z Freemasons. 'Clubnetic' zamyka zdmuchująca kurz z mebli Lolleata Holloway i jej nieśmiertelne "Love Sensation".

Nie żebym był jakoś nieobiektywnie nastawiony, jednak 'Clubnetic' sprawia dużo lepsze wrażenie niż ostatnie propozycje Ministry Of Sound, Positivy czy momentami smęciarskie i pozbawione ducha wydawnictwa Fierce Angel czy Hed Kandi.

Mikołaj Florczak

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Eric Prydz

Powiązane recenzje: Bob Sinclair

Powiązane recenzje: Shapeshifters

Powiązane recenzje: Michael Gray

Powiązane recenzje: Mario Biondi

Powiązane recenzje: Freemasons

Powiązane recenzje: Alex Gaudino